السلام على جميع أنبياء اللَّه و ملائكته و رسله ، السلام على الائمة الهادين المهديين السلام علينا و على عباد اللَّه الصالحين ، ثم يسلم حسب ما قدمناه « 1 » . و به اين اشاره فرموده‌اند به چيزى كه در سابق ذكر فرموده‌اند و آن اين است : فاذا فرغت من صلاتك سلمت ، فان كنت وحدك سلمت مرة واحدة تجاه القبلة و أشرت بمؤخر عينك الى يمينك ، و ان كنت اماما فقلت أيضا مثل ذلك الا انك تؤمى ايماءا بوجهك الى يمينك ، و ان كنت مأموما سلمت عن يمينك مرة و عن يسارك اخرى « 2 » . پس جمع ما بين دو كلام آن مرحوم در اين كتاب مقتضى آن است كه اشاره به گوشهء چشم در حق منفرد و به صفحهء وجه در حق امام در السلام عليكم است نه السلام علينا ، چنانچه تصريح به آن فرموده‌اند در مصباح . مجملا از أكثر فقهاء ظاهر آن است كه ايماء خواه به گوشهء چشم بوده باشد يا به صفحهء وجه در السلام عليكم است نه السلام علينا ، و اين مستفاد است از جملهء نصوص معتبره وارده در مسأله ، و مختار در اين مقام اين قول است ، مستند آن در مطالع الانوار مذكور است ، بنابراين گاه است اين وظيفه منتفى است ، و گاه مستحب است در واجب ، و گاه مستحب است در مستحب . بيان اين اجمال اين است هر گاه مصلى اقتصار نمود به السلام علينا و اتيان به السلام عليكم ننمود مطلقا ، در اين صورت ايمائى نخواهد بود ، و هرگاه اقتصار به السلام عليكم نمود ، يا جمع ما بين دو صيغه نمود با تقديم السلام عليكم در اين صورت ايماى مذكور مستحب در واجب خواهد بود بنابر مختار كه وجوب تسليم بوده باشد ، و هرگاه جمع ما بين هر دو صيغه نمود با تقديم السلام علينا ، در اين صورت ايماء مستحب در مستحب خواهد بود .

--> « 1 » نهايه ص 84 . « 2 » نهايه ص 72 - 73 .